Project Description

ware natuur

Winkelmand

Een metafoor waarmee de verteller laat zien wie hij is:

Dansend Herfstblad


Dansend Herfstblad, een metafoor

In de lang vervlogen tijden van het schittervolk leefde Dansend Herfstblad. Dansend Herfstblad maakte zijn hele leven al deel uit van de Beschutte Baai Clan.

Toen Dansend Herfstblad tien en twee zomers oud was, heeft hij een boompje geplant aan de rand van het dichte eikenbos. Hij is dan heel trots; niet iedereen krijgt die gelegenheid. De eerste paar zomers is hij ook niet bij zijn boompje weg te slaan. De helft van de tijd zit hij onder de stam en de helft van de tijd loopt hij te dromen over z'n boompje. Tot op de dag waarop blijkt dat hij voorbestemd is om Geestoudste te worden. Vanaf dat moment ontbreekt hem de tijd om regelmatig naar zijn boom te gaan. Zomers lang heeft hij al zijn aandacht nodig voor zijn voorbereiding tot Geestoudste. Hij moet allerlei rituelen gaan begrijpen en onderzoeken blabla bla. En de enige momenten dat hij bij zijn boom kan zijn is als hij zich op zeker moment een maan lang afzondert van de clan en met alleen zijn tuniek aan onder zijn takken bivakkeert en even niet meer weet wat er in zijn dorp gebeurd.

Toen hij al vier maal tien en drie zomers oud was en als Geestoudste het respect en de waardering van zijn clan had verdiend, kwam hij erachter dat hij zijn boom verwaarloosd had. Bijna kon hij hem niet terugvinden. In de loop van de tijd waren er allerlei soorten bomen om hem heen gegroeid. Hij hakte zich een weg naar zijn plekje onder de stam en deelde de andere geestoudsten mee dat hij zich daar regelmatig zou terugtrekken. Een verklaring was niet nodig. Vanaf die tijd is hij zijn boom en diens omgeving veelvuldig gaan observeren en van lieverlee vielen hem steeds meer dingen op. Het belangrijkste wat hij zag, was dat hij omringd werd door 3 soorten andere bomen.

Achter zijn boom was nog altijd het oude eikenbos. De afstand tot het eikenbos was niet kleiner geworden. Van een enkele boom reikten een of twee takken bijna tot aan zijn boom. Aan de linkerkant stond een groepje berkenbomen. Ze stonden allemaal rechtop en hun takken wezen naar de hemel. Hij bewonderde de schoonheid van de berken. Ze namen niet meer ruimte in dan ze nodig hadden en er straalde iets vanuit dat alleen berken hebben. Aan de rechterkant was het altijd-groene-bomen bos flink gegroeid tot dicht bij de stam van zijn boom. Deze bomen leken altijd mooi te zijn met hun groene takken, maar hun naalden bedekten de hele bodem onder zijn boom. Hier en daar bleven naalden zelfs in de bast steken.

Toen hij een beeld had van waar zijn boom stond tussen al die andere bomen ging hij zitten luisteren en voelen. Net zolang tot hij wist wat zijn boom hem te vertellen had en wat zijn boom nodig had. En op een dag wist hij wat zijn boom op dit moment het meeste van hem nodig had. In alle oprechtheid probeerde hij te geven wat de boom van hem nodig had en hij merkte hoe het bladerdak van zijn boom veranderde. Hij genoot van het welvaren van zijn boom. Maar toen hij beter luisterde hoorde hij dat zijn boom eigenlijk wat meer ruimte nodig had tussen hem en de bossen, zodat zijn wortels wat verder konden groeien en wat dikker konden worden . Dat was iets waarvan Dansend Herfstblad niet wist hoe hij dat moest geven, maar hij bleef zijn best doen en zoeken naar een oplossing.

Nu Dansend Herfstblad zes maal tien en acht zomers oud is geworden leert hij zich op alle vlak open te stellen voor zijn boom en langzaam merkt hij dat zijn wortels dikker worden, zijn takken zich meer en meer oprichten tegen de hemel en het lijkt alsof er langzaam aan iets meer ruimte komt tussen hem en de altijd groene bomen. Maar zijn boom fluisterde hem toe dat hij wil genieten van de groene pracht van deze hoogreikende schoonheden zonder zich te laten steken door de scherpe naalden. Vaak onverwacht dringen de naalden door tot diep in de kern van zijn jaarringen.

Op een dag, ongeveer 1 maan voor Zonmoeders winterfeestdag kreeg Dansend Herfstblad tijdens een dialoog met zijn boom een visioen. In dat visioen zag hij alle bomen door elkaar staan. Hij speelde net zolang met die beelden tot ze voor hem helemaal goed voelden. Vervolgens ging hij voor zichzelf op een rijtje zetten wat er gebeuren moest om die beelden werkelijkheid te laten worden. Hij ging terug naar het dorp, belegde een raadsvergadering, vroeg advies aan een Zieldanser en liet Macht zijn werk doen.

De avond voor Zonmoeders winterfeestdag zouden, als hij terugging, alle bomen precies zo staan als hij in zijn visioen gezien had. Dan moest hij gaan zitten en zich met al zijn zintuigen openstellen voor alle bomen. Dan zal hij bemerken dat tegen het begin van de feestdag steeds meer balans ontstaat tussen de boomsoorten onderling, zodat er langzaamaan een echt bos zal kunnen groeien.

Wanneer heb jij voor het laatst bewuste aandacht geschonken aan jouw levensboom?

Wat is de metafoor over jouw leven?

Wat is echt belangrijk voor jou?

Waar wil jij op focussen?

Deel jouw verhaal in een bericht onder aan deze pagina.

of stuur een email